Mała ruchliwość plemników – wyzwanie w diagnostyce i terapii niepłodności męskiej

Obniżona ruchliwość plemników, określana fachowo jako astenozoospermia, stanowi jeden z najczęstszych czynników męskiej niepłodności. Mimo, że obecność plemników w ejakulacie jest warunkiem koniecznym do zapłodnienia, ich zdolność do aktywnego i postępowego ruchu determinuje skuteczność dotarcia do komórki jajowej. Aktualne rekomendacje WHO z 2021 roku mówią o tym, że ruch progresywny powinien wynosić 30% plemników o ruchu progresywnym, czyli „do przodu” oraz 42% plemników o ruchu całkowitym. Niższe wartości wskazują na zaburzenia wymagające szczegółowej diagnostyki.

Znaczenie ruchliwości plemników w procesie zapłodnienia

Ruchliwość plemników to zdolność do przemieszczania się w kierunku komórki jajowej, pokonując złożoną drogę przez szyjkę macicy, jamę macicy i jajowód. Plemniki wykazujące ruch postępowy (kategoria A i B) mają największe szanse na zapłodnienie. W praktyce klinicznej ocenia się kilka typów ruchliwości: szybki ruch postępowy, wolny ruch postępowy, ruch niepostępowy oraz brak ruchu. Wysoki odsetek plemników nieruchomych lub poruszających się chaotycznie znacząco obniża szanse naturalnego zapłodnienia.

Przyczyny obniżonej ruchliwości plemników

Asthenozoospermia jest wieloczynnikowa i obejmuje zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Do najczęstszych przyczyn należą:

• Stres oksydacyjny – nadmierna produkcja wolnych rodników powoduje uszkodzenia błon komórkowych plemników, w tym mitochondriów odpowiedzialnych za energię niezbędną do ruchu.
• Nieprawidłowości hormonalne – zaburzenia osi podwzgórze-przysadka-jądra, w tym niedobór testosteronu, obniżają jakość i ruchliwość plemników.
• Choroby przewlekłe i infekcje – zapalenia układu moczowo-płciowego mogą prowadzić do obecności przeciwciał przeciwplemnikowych i aglutynacji, co ogranicza ruchliwość.
• Styl życia i czynniki środowiskowe – palenie tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu, ekspozycja na toksyny, przegrzewanie jąder (np. przez noszenie obcisłej bielizny, korzystanie z podgrzewanych foteli samochodowych, trzymanie laptopa na kolanach) wpływają negatywnie na motorykę plemników.
• Niedobory żywieniowe – brak antyoksydantów i mikroskładników (selen, cynk, witaminy C, E) osłabia ochronę DNA plemników i ich strukturę mitochondriów.

Diagnostyka astenozoospermii

Podstawowym badaniem umożliwiającym rozpoznanie obniżonej ruchliwości plemników jest seminogram, wykonywany w certyfikowanym laboratorium. Ocenia się w nim nie tylko procent plemników wykazujących ruch postępowy, ale także ich całkowitą liczbę, morfologię oraz żywotność. Dla wiarygodności wyników zaleca się powtórzenie badania po 2–3 tygodniach, zachowując abstynencję seksualną przez 3–7 dni przed pobraniem materiału.

W zaawansowanej diagnostyce wykorzystuje się dodatkowe testy, takie jak:

• ocena fragmentacji DNA plemników (test SCD),
• badanie obecności przeciwciał przeciwplemnikowych (test MAR),
• badania hormonalne (FSH, LH, testosteron, prolaktyna, estradiol, TSH),
• USG moszny – ocena obecności żylaków powrózka nasiennego lub innych zmian anatomicznych,
• badania genetyczne (kariotyp, mikrodelecje AZF, CFTR).

Strategie leczenia małej ruchliwości plemników

Terapia schorzeń związanych z ograniczoną ruchliwością plemników wymaga zindywidualizowanego podejścia, uwzględniającego przyczynę i stopień zaawansowania problemu. Można wyróżnić trzy główne obszary działań:

Modyfikacja stylu życia i dietety

Poprawa jakości nasienia rozpoczyna się od eliminacji czynników uszkadzających, takich jak palenie papierosów, nadmierne spożycie alkoholu oraz unikanie przegrzewania jąder. Zalecana jest regularna aktywność fizyczna na świeżym powietrzu, redukcja stresu oraz dbanie o higieniczny sen. Dieta powinna być bogata w składniki o działaniu antyoksydacyjnym i wspierającym metabolizm spermatogenezy:

• Selen i cynk – wpływają na produkcję testosteronu i stabilność błon komórkowych plemników;
• Witaminy C i E – neutralizują wolne rodniki i chronią DNA plemników przed uszkodzeniami;
• Koenzym Q10 – poprawia funkcje mitochondrialne i ruchliwość plemników;
• L-karnityna i L-acetylokarnityna – uczestniczą w metabolizmie energetycznym plemników, co przekłada się na ich zdolność ruchową;
• L-arginina – poprawia przepływ krwi i może wspierać funkcję plemników.

Suplementacja powinna być prowadzona pod kontrolą lekarza, gdyż nieprawidłowe dawki lub niewłaściwe preparaty mogą przynieść efekt przeciwny do zamierzonego.

Farmakoterapia

W wybranych przypadkach z zaburzeniami hormonalnymi stosuje się terapię antyestrogenami, które stymulują oś przysadkowo-jądrową, zwiększając produkcję testosteronu i poprawiając spermatogenezę. Jednak skuteczność tych leków w poprawie ruchliwości plemników nie jest jednoznacznie potwierdzona przez badania.

Terapia testosteronem jest zarezerwowana dla pacjentów z udokumentowanym niedoborem tego hormonu, z uwzględnieniem ryzyka supresji własnej spermatogenezy. Jest przeciwskazana u mężczyzn starających się o potomstwo. 

W przypadku ejakulacji wstecznej stosuje się leki poprawiające funkcję zwieracza cewki moczowej choć ich efektywność bywa ograniczona.

Interwencje chirurgiczne i techniki wspomaganego rozrodu

Operacyjne leczenie jest wskazane przede wszystkim w sytuacjach takich jak żylaki powrózka nasiennego (varicocele), niedrożność nasieniowodów czy inne anatomiczne przeszkody. Mikrochirurgiczna varicocelectomia poprawia parametry nasienia u 60–70% pacjentów, choć efekty w zakresie ruchliwości plemników mogą pojawić się dopiero po 3 miesiącach.

W przypadkach nieodwracalnej niepłodności lub bardzo ciężkich zaburzeń nasienia zastosowanie znajdują metody wspomaganego rozrodu, jak inseminacja domaciczna czy in vitro z technikami ICSI i IMSI, pozwalające na selekcję najzdrowszych i najbardziej ruchliwych plemników do zapłodnienia.

Podsumowanie

Mała ruchliwość plemników to złożony problem, na który składa się wiele czynników genetycznych, metabolicznych, środowiskowych i psychologicznych. Współczesna medycyna oferuje szeroki wachlarz możliwości diagnostycznych i terapeutycznych, jednak kluczową rolę odgrywa świadoma zmiana stylu życia i podjęcie odpowiednich działań profilaktycznych już na etapie planowania potomstwa. Regularne badania, odpowiednia suplementacja i konsultacje specjalistyczne mogą znacząco zwiększyć szanse na poprawę parametrów nasienia, a tym samym na spełnienie marzenia o ojcostwie.